ความแตกต่างอยู่ที่ "หน้างาน" ที่จะนำไปใช้ครับ:

• ถุงมือ PU (Polyurethane): เหมาะกับ "งานแห้ง" เน้นความกระชับ หยิบจับชิ้นเล็กได้ถนัดมือ และระบายอากาศได้ดี (เช่น งานประกอบอิเล็กทรอนิกส์, แพ็กกิ้ง)
• ถุงมือไนไตร (Nitrile): เหมาะกับ "งานเปียกหรือมัน" ทนต่อน้ำมัน จารบี และสารเคมีได้ดีกว่า ทนทานต่อการฉีกขาดมากกว่า (เช่น งานช่างยนต์, งานปิโตรเคมี)

จำเป็นมากหากคุณต้องสัมผัสของมีคมโดยตรง! ถุงมือกันบาดระดับ 5 (สูงสุดตามมาตรฐาน EN388 เดิม) ผลิตจากเส้นใยพิเศษ (เช่น Dyneema หรือ HPPE) เหมาะสำหรับงานจับกระจก ตัดเหล็ก หรือแผ่นเมทัลชีท ช่วยลดโอกาสเกิดอุบัติเหตุเลือดตกยางออกได้จริงครับ

ควรเลือกใช้ 2 ประเภทนี้ครับ:

1. ถุงมือป้องกันไฟฟ้าสถิต (ESD): หากชิ้นงาน (เช่น แผงวงจร IC, PCB) อ่อนไหวต่อประจุไฟฟ้า
2. ถุงมือเคลือบ PU สีขาว: หากต้องการความสะอาด (Cleanliness) มองเห็นสิ่งสกปรกง่าย และไม่มีฝุ่นขุยผ้าหลุดไปปนเปื้อนชิ้นงาน

เลือกตามความต้องการในการจับยึดครับ:

• เคลือบเต็มฝ่ามือ: ยึดเกาะดีเยี่ยม ป้องกันการลื่นหลุดมือได้ดีกว่า เหมาะกับงานจับของชิ้นใหญ่หรือมีน้ำหนัก
• เคลือบปลายนิ้ว: เน้นการระบายอากาศสูงสุด และความคล่องตัวของนิ้วมือ เหมาะกับงานหยิบจับน็อต สกรู หรือชิ้นส่วนเล็กๆ

ถุงมือยางไนไตร (เช่น รุ่นหนา 18 mil) สามารถทนทานต่อสารเคมี กรด และด่างได้ในระดับดีเยี่ยมครับ แต่หากเป็นกรดเข้มข้นสูงมาก แนะนำให้ตรวจสอบตารางความทนทานสารเคมี (Chemical Resistance Chart) ของถุงมือรุ่นนั้นๆ หรือเปลี่ยนถุงมือบ่อยๆ เพื่อความปลอดภัยสูงสุดครับ